~.2.~

Jak ja kocham soboty! Mogę się wyspać i poleniuchować z Luke'iem. Tak, jak to dziś chciałam zrobić.
Wstałam z łóżka, zakładając kapcie. Udałam się do łazienki, gdzie umyłam zęby oraz rozczesałam dokładnie włosy. Nagle usłyszałam dźwięk mojego telefonu, więc pobiegłam po niego. Dostałam sms od Ally - mojej dobrej koleżanki, prosiła o spotkanie za godzinę w Starbucksie na placu.
Zgodziłam się, po czym podeszłam do szafy, by wybrać ubrania.
- Cholera jasna! - usłyszałam wrzask Molly. - Nie możesz ciszej?!
- Nie, idź spać - mruknęłam, przewracając oczami.
Słyszałam jeszcze ciche gadanie, ale nie zwróciłam na to większej uwagi. Wzięłam ubrania, po czym weszłam z powrotem do łazienki. Założyłam na siebie bieliznę, czarne jeansy z wysokim stanem i koszulę w niebieską kratkę, którą upchnęłam w spodnie. Do tego czarne vansy, srebrne kolczyki oraz kilka bransoletek. Do dużej, skórzanej torebki wrzuciłam wszystkie potrzebne mi rzeczy. Następnie wyszłam z pokoju, aby udać się na dół do wyjścia. Pobiegłam na stację metra, jechałam około 15 minut.
Weszłam do kawiarni, gdzie cudowny zapach kawy przeszywał całe pomieszczenie. Zielonej ściany i wygodne fotelu, uwielbiam takie klimaty.
Przy oknie siedziała Ally, niska rudowłosa dziewczyna o dużych, niebieskich oczach i brzoskwiniowych ustach. Ubrana w białą koszulkę w granatowe paski, szary kardigan oraz niebieskie jeansy.
- Cześć, Rosie - uśmiechnęła się, widząc jak idę w jej kierunku.
- Hej, miło cię widzieć - powiedziałam, przytulając przyjaciółkę.
Usiadłyśmy wygodnie w fotelach, Ally miała już swoją kawę, a ja wyjęłam z torebki portfel i poszłam zamówić. Cappuccino z bitą śmietaną.
Wzięłam swój kubeczek i wróciłam do przyjaciółki. Upiłam łyk, po czym przygotowałam się mentalnie na rozmowę.
- Więc co tam u ciebie? - spytałam, opierając się na podłokietnikach.
- Zbieram ekipę na kolejny wyjazd - rzekła, wyciągając z torebki plik dokumentów.
Ally co roku organizuje wyjazdy do biednych państw, by budować domy i inne instytucje. Ja zaczęłam jeździć od moich pierwszych wakacji na studiach. To wspaniała sprawa widzieć uśmiechy na twarzach malutkich dzieci, które nie mają nawet porządnych ubrań.
- Ja jestem chętna, a gdzie tym razem? - odparłam wesoło.
- Do Mumbai'u - odpowiedziała, dając mi teczkę.
O nie...Dlaczego akurat tam? Tyle lat starałam się unikać Indii, robiłam wszystko, by nie słyszeć nic na ten temat.
- Rose, ja wiem. To nie ode mnie zależy, organizacja wybiera miejsce - zaczęła rozżalona Ally.
- Nie, spokojnie. Pojadę, zapiszę się nawet teraz - wymamrotałam, powstrzymując łzy.
Wzięłam długopis,  by wypisać kartę zgłoszeniową.
- A co tam u Luke'a? - powiedziała nerwowo, biorąc łyk kawy.
- Dobrze, dostał propozycje grania z zespołem w moim klubie co piątek - rzekłam, dokładnie wypisując każdy punkt zgłoszenia.
- To wspaniale, cieszę się, że wam się układa - odparła nieco raźniej.
- Dzięki, planujemy przenieść się do jakiegoś mieszkania, by być bliżej siebie - uśmiechnęłam się.


- Oh, kochanie! Cieszę się, że przyjechałaś - powiedziała mama, widząc mnie w progu ich mieszkania.
- Mam wolne to wpadłam, chciałam was odwiedzić - rzekłam, idąc do salonu.
Grace siedziała na kanapie zapatrzona w telefon, więc nawet nie zauważyła, że przyszłam. Dopiero entuzjastyczne przywitanie mojego taty przykuło jej uwagę.
- Moja córeczka!! Kochanie, jak dobrze, że jesteś - mówił, tuląc mnie i całując w policzki.
- Cześć Rose - uśmiechnęła się Grace, przytulając mnie.
Usiedliśmy wszyscy na kanapie, a ja wyłożyłam na stół pizzę, którą kupiłam po drodze.
- Co tam u was? - spytałam, biorąc kawałek.
- Tata był niedawno w delegacji na Litwie. Ma zdjęcie z premierem - rzekła mama.
- Pokaż.
Mój ojciec wstał z kanapy i ruszył do swojego gabinetu po album, gdzie trzyma zdjęcia ze wszystkimi ważnymi osobistościami. Otworzyłam go, oglądałam fotografię mojego taty z biznesmenami, aż dotrwałam do premiera litewskiego. Nagle kartki się przesunęły, ukazując rodzinę królewską z Indii. Czułam, jak w moim żołądku rośnie wielka gula. Tyle lat walczyłam, by o tym zapomnieć, a dziś (jak na złość) wszystko wraca. Głowa mnie rozbolała, miałam ochotę zwymiotować. Człowiek, który zmienił moje życie wciąż się w nim kręci...
- Daj to - rzekła mama wyrywając mi album z rąk.
- Ja już chyba pojadę do Luke'a - wymamrotałam, kierując się do wyjścia.
- Ale poczekaj, napijesz się herbaty.
- Nie, muszę jechać. To dla ciebie, Grace - odparłam, dając siostrze kolczyki, które kupiłam nieco wcześniej.
Wybiegłam z domu rodziców i udałam się na stację metra. Łzy płynęły po moich policzkach. Byłam rozbita, może ten wyjazd nie jest dobrym pomysłem?
Siedziałam zapłakana w metrze, zwracając na siebie uwagę innych pasażerów. Jakaś kobieta dała mi chusteczkę, ale nikt nie miał odwagi zapytać, co się stało. W końcu jednak popędziłam w stronę akademików. Weszłam do jednego z nich i gdy znalazłam się przed pokojem mojego chłopaka, po prostu otworzyłam energicznie drzwi. Luke leżał na swoim łóżku czytając jakiś komiks.
- Rose, co się stało? - powiedział z przerażeniem w oczach, odkładając gazetkę.
Nie odpowiedziałam nic, tylko podeszłam do niego i pocałowałam mocno. Opadliśmy na łóżko chłopaka, całując się coraz zachłanniej. Czułam, jak rozpina moją koszulę, więc ja ściągałam jego tshirt.

Leżeliśmy pod kołdrą nadzy, wtuleni w siebie i nic nie mogło nam teraz przeszkodzić. Było idealnie, wiedziałam, że Luke może mnie choć trochę pocieszyć. Dzięki niemu odprężyłam się, ochłonęłam.
- Powiesz mi wreszcie, co się stało? - zapytał blondyn, pocierając kciukiem o moje przedramię.
- Wtedy będziesz mnie musiał jeszcze raz pocieszyć - mruknęłam, przygryzając wargę.
- Dobrze - ucałował delikatnie moje czoło, podciągając się lekko do góry.
- Spotkałam się dziś z Ally, tą od wyjazdów charytatywnych. Zaproponowała mi kolejną wycieczkę - wyszeptałam, przełykając ślinę, która nazbierała się nadmiernie w moim gardle.
- To chyba dobrze, gdzie jedziecie?
- Do Mumbai'u - rzekłam ledwo słyszalnie, a łzy zebrały się w moich smutnych oczach.
- Cholera, zgodziłaś się? - Luke spojrzał na mnie z przerażeniem wymalowanym na twarzy.
- Tak, jadę tam by pomóc biednym, bo mój były nie jest w stanie o to zadbać - wysyczałam pod koniec, zaciskając ręce w piąstki.
- Kochanie, wiesz że nigdy nie byłem taki, jak inni w tej sprawie. Nie wypytywałem o niego, ale chyba czas porozmawiać o tym wszystkim - powiedział spokojnym głosem, co chwile całując mnie w czoło.
- Chcesz wiedzieć, jak było? - uśmiechnęłam się przez płacz.
- Chcę, żebyś mi powiedziała o swoich uczuciach związanych z tym.
- On był dla mnie wszystkim, chyba wiesz już z mediów - odparłam, odwracając wzrok.
- Wolę usłyszeć to od ciebie - wychrypiał mi do ucha, jednocześnie składając delikatny pocałunek na mojej szyi.
- Po rozstaniu z Dylanem, poznałam go. Przyszedł do mojej szkoły, jako nowy uczeń. Wszyscy się nim zainteresowali, nawet go polubiłam, mimo iż z początku nie darzyliśmy się sympatią - mówiłam drgającym od płaczu głosem, wszystkie wspomnienia były trudne.
- Misiek, wiem, że się męczysz, ale przeszedł ten czas - Luke próbował mnie uspokoić.
- Potem nasza znajomość się rozkręcała, aż zostaliśmy parą. Było tak wspaniale, wakacje...my bawiący się wszędzie, ale potem w galerii...ze 100 paparazzi sfotografowało mnie w samym staniku, a już następnego dnia byłam na okładce wszystkich gazet, jako "nowa dziewczyna Księcia" to był nawet częściej wyszukiwany temat w internecie, niż samo to, że Zayn uciekł. On wyjechał, a ja się załamałam. Schudłam, byłam blada i zmęczona. Lecz pewnego dnia Harry przyniósł mi list, który dał mu Zayn. Było w nim wyznanie miłości, to one przekonało mnie do wyjazdu. Poleciałam do Indii tego samego dnia, później zobaczył mnie na tym placu. Zamieszkałam w pałacu, a wtedy zaczęła się męka...
Opowiadałam mu wszystko, co do najmniejszego szczegółu. Czułam się okropnie, łzy lały się po moich policzkach strumieniami. A on uważnie słuchał, analizował moje słowa. Gdy skończyłam, powiedział "Jestem z ciebie dumny, skarbie. Teraz jestem ja, nie on."

Poniedziałek
- Do końca roku została połowa miesiąca, jestem dumna z moich uczniów. Zrobiliście tyle wspaniałych projektów, obrazów. I jako nagroda do końca roku będziecie pracować nad indywidualnym dziełem, dowolną techniką, który zawiśnie w galerii naszej uczelni - mówiła pani Delincouse, chodząc po sali.
Spojrzałam na moją koleżankę Rachel, która już zabierała się do pracy. Ona jest szalona na punkcie kwiatów i zakładam, że to je namaluje. Ja w poszukiwaniu natchnienia zaczęłam patrzeć na swoje tatuaże, których przybyło nawet sporo. Tuż po powrocie wytatuowałam sobie malutki pistolet obok piersi, co prawda wzorowałam się Rihanną, ale i tak jest dla mnie wyjątkowy. Kilka lat temu na moim ciele pojawił się też diamencik między kciukiem, a palcem wskazującym lewej ręki. I ten, który w końcu dał mi pomysł na pracę - jaskółki na ręce.


Tydzień później
Został tylko tydzień do zakończenia roku, a przygotowania idą pełną parą. Powoli kończę swój obraz, a niedługo dostanę dyplom!
Właśnie idę na spotkanie z przyjaciółkami, nie mogę się doczekać. Tak dawno ich nie widziałam. I kiedy idąc w kierunki restauracji zobaczyłam wszystkie od razu przyśpieszyłam i już chwilę potem wpadłyśmy sobie w ramiona.
- Cześć, tak dawno się nie widziałyśmy - wyszeptałam ściskając Mayę.
- No, opowiadajcie co tam u was! - rzekła radośnie Maggie, klaskając w dłonie.
- Ja zacznę, jeśli pozwolicie - odparła Annie. - Stwierdziliśmy z Louisem, że się pobierzemy już w sierpniu.
- Co?!
- Tak! - pisnęła, a ja nie mogłam uwierzyć, że Tomlinson się zgodził. - Louis powiedział, że nasi rodzice chcą nam sprezentować dom i , jeśli go chcemy to musimy się pobrać, więc musicie mi pomóc, bo to wszystko mnie teraz zeżre.
- Oczywiście, że pomożemy! Nawet teraz - odezwała się Maya, która również była pozytywnie zaskoczona.
- Przede wszystkim musimy wybrać kościół i lokal, mam tu kilka propozycji, ale najpierw wy opowiecie, co nowego - mówiła Annie wykładając na stolik kilka segregatorów.
- Udało mi się jakoś w końcu wyrwać z domu, Harry został z John'em. Mam serdecznie dosyć, a i tak nasze mamy dużo pomagają. Jednak może uda nam się odpocząć, bo chcemy polecieć do mojej cioci do Francji - opowiadała Maggie, która naprawdę wiele przeszła w związku z ciążą.
- Ja i Niall jedziemy do Grecji na wakacje! Już nie mogę się doczekać - dodała Maya, która wyglądała dziś zjawiskowo.
- U mnie nic nowego, pokazuj te kościoły - powiedziałam szybko, biorąc jeden segregator Annie.
- Nie, dopóki nie powiesz nie pokażę ci tego - przyjaciółka wyrwała mi teczkę z ręki i próbowała zmrozić wzrokiem.
- Lecę do Indii, jako wolontariuszka - mruknęłam obojętnie, biorąc łyk kawy.
Widziałam, jak moje przyjaciółki popatrzyły na siebie jednoznacznie, ale nie interesowało mnie to.
- Żartujesz chyba? - krzyknęła Annie, którą Maggie uderzyła lekko w ramię.
- Nie, 1 lipca jest wylot do Bombaju - oznajmiłam, poprawiając włosy.
- Luke wie?
- Wie, może i nie jest do tego przekonany, ale nawet on mnie nie zatrzyma. Jadę pomóc biednym rodzinom, o których mój eks i jego zajebista mamusia nie potrafią zadbać - mój ton głos w tym zdaniu, co chwila się zmieniał. Najpierw wyższość, potem niepewność, następnie wściekłość i kpina.
Żadna z nich się nie odezwała, natomiast wszystkie wzięły po segregatorze i przeglądały kościoły dla Annie i Louisa.

Po około dwóch godzinach zaciekłych dyskusji i milionowego wydzwaniania do Louisa wybrałyśmy kościół Temple, który urzekł nas niesamowicie. Annie już wcześniej w nim była i jedyny wolny termin w sierpniu to 30, sobota. Jeszcze dziś moja przyjaciółka i jej narzeczony wybiorą się tam, by potwierdzić rezerwację na ten dzień. A, jeśli chodzi o lokal to Annie wciąż waha się między dwoma, ale musi to jeszcze obgadać z Louisem.
- Pomożecie mi jutro zrobić listę gości? - spytała szatynka, pakując do torby wszystkie teczki.
- Jasne, tylko zadzwoń wcześniej. Dobra zbieramy się już, pa - powiedziała Maya, żegnając się z nami.
Maggie i Maya już zdążyły się oddalić, ale Annie chciała porozmawiać tylko ze mną, więc zostałam chwilę dłużej.
- Rose, muszę ci zadać to pytanie. Wiesz, że Louis wciąż utrzymuje z nim kontakt. I gdy zdecydowaliśmy się na ślub, pytał się czy może go zaprosić. Bardzo mu zależy, ale w końcu ty jesteś ważniejsza - wyszeptała przyjaciółka, cały czas trzymając mnie za rękę i patrząc mi w oczy, aby wyczytać z nich moją reakcję.
- Annie, to jest wasz ślub. Ja nie mam nic do tego, ale teraz muszę pędzić. Pa - wymamrotałam zmęczona tym tematem.
Szybko pobiegłam w stronę autobusu, odbiłam kartę i wdrapałam się na górne piętro. Nagle zaczęła się straszna ulewa, a ja oglądałam ja krople deszczu uderzają o szybę. W tym momencie z moich oczu zaczęły lecieć łzy. Naprawdę mam dosyć, przez właściwie 3 lata żyłam w spokoju, aż nagle wszyscy zaczynają rozmawiać o moim byłym...Kiedy to się skończy?!